Μυθολογία
Ο Διόνυσος ετιμάτο ιδιαίτερα στην περιοχή της Θράκης. Ο Ορφέας όμως είχε διαφορετική αντίληψη και θεωρούσε ως μεγαλύτερο θεό όλων τον Ηλιο τον οποίο ετίμα ιδιαίτερα και τον καλλούσε Απόλλωνα. Ετσι κάθε πρωί πρίν ακόμα βγεί το φώς της ημέρας αναριχάτο στην κορφή του Παγγαίου διότι ήταν ο πρώτος που ήθελε να δεί τον Ηλιο και να τον χαιρετήσει.
Ο Διόνυσος όταν πήγε στην Θράκη βασιλιάς των Ηδωνών που κατοικούσαν κοντά στο ποταμό Στρυμώνα ήταν ο Λυκούργος. Αυτός πρόσβαλε τον Διόνυσο και τον έδιωξε. Εφυγε μεν ο Διόνυσος αλλά οι Βάκχες και οι Σάτυροι που συνόδευαν τον Διονυσσο έμειναν ως αιχμάλωτοι. Οι Βάκχες με κάποιο τρόπο μπόρεσαν να λυθούν. Ετσι ο Διόνυσος για να εκδικηθει τον Λυκούργο τον τρέλανε κι΄αυτός παίρνοντας το τσεκούρι έκοψε το κεφάλι του γιού του γιατι τον πέρασε για κλήμα.
Μετά το γεγονός αυτό ο Λυκούργος έγινε καλά αλλά η γή έμενε άκαρπη και ο Θεός μήνυσε πως μόνον όταν θανατωθεί ο Λυκούργος θα ξανακαρπίσει η γή. Οι Ηδωνοί τότε ξεσηκώθηκαν έπιασαν τον Λυκούργο και κατα την επιθυμία του Διόνυσου τον ανέβασαν στο Παγγαίο οπου τον έδεσαν και τον κλώτσαγαν άλογα μέχρι που αυτός πέθανε.
Το χρυσοφόρο Παγγαίο (Από το βιβλίο του Θεοφίλου Θωμά "Ματιές στη Νικησιανή και στα Ιερά της Προσκυνήματα")
Το μυθικό και χρυσοφόρο Παγγαίο, προβάλει στην απεραντοσύνη του γαλάζιου ουρανού, σαν αυτοκράτορας ακατάλυτος απ’ τους αιώνες, στημένο σε επιβλητικό θρόνο, ανάμεσα στα όρη της Λεκάνης, του Φαλακρού του Μενοικίου, των Κερδυλλίων και του Συμβόλου προς τη θάλασσα, γεμάτο μεγαλείο και γοητεία, προκαλώντας θαυμασμό και μυστήριο. Οι κορυφές του, άλλες στρογγυλές σαν τούμπες, όπως του Πιλάφ-Τεπέ γύρω στα 1870 μέτρα ύψος και της Κοζνίτσας η ψηλότερη, με 1956 μέτρα πάνω απ’ την επιφάνεια της θάλασσας και άλλες, μυτερές απολήξεις βράχων, ασκούν μια ακαταμάχητη γοητεία στον άνθρωπο από μακριά. Γι αυτό απ’ τα πανάρχαια χρόνια, το μεγαλείο των κορυφών και οι κατάφυτες από οξιές, δρυς, έλατα, θεόρατα πλατάνια και καστανιές πλαγιές και ρεματιές, γεμάτες από χρυσάφι κι ασήμι και γενικά ο πλούτος και η μεγάλη στρατηγική αξία του, που δεσπόζει της περιοχής, τράβηξαν σαν μαγνήτης θεούς, ημίθεους, ήρωες, βασιλιάδες, στρατηγούς και μυριάδες ανθρώπων, που μπροστά από αμνημόνευτα χρόνια έχτισαν τις γραφικές τους κατοικίες γύρω-γύρω απ’ το πλούσιο όρος, τη μια κοντά στην άλλη, σαν σε παντοτινό χορό ευχαριστίας στον προστάτη και τροφοδότη τους.
Οι αρχαίοι κάτοικοι του Παγγαίου (Από το βιβλίο του Θεοφίλου Θωμά "Ματιές στη Νικησιανή και στα Ιερά της Προσκυνήματα")
Οι Δερρίοπες, πρέπει να ήταν οι πρώτοι κάτοικοι της περιοχής απ’ τη λίθινη εποχή, που σαν κύρια ασχολία είχαν το ψάρεμα στην Πράσινη λίμνη ( τενάγη των Φιλίππων ) και το κυνήγι των αγρίων ζώων. Ένα μέρος των ανθρώπων αυτών ζούσε σε ξύλινες κατοικίες, που στηρίζονταν επάνω σε μεγάλους πασσάλους μπηγμένους μέσα στη λάσπη της λίμνης. Γνωστοί άλλοι κάτοικοι ήταν οι Δόβητες στην περιοχή Πρώτης-Ροδολίβους -άλλη σπουδαία και ιστορική περιοχή του Παγγαίου- οι Παίονες και οι μαχητικοί Αγριάνες. Στην περιοχή της Αμφίπολης ήταν οι Ηδωνες και ανάμεσα στο Σύμβολο και το Παγγαίο, οι Πίερες. Στην περιοχή Νικήσιανης - Παλαιοχωρίου, κατοικούσαν οι Σάιοι, που εκμεταλλεύονταν το χρυσό του Παγγαίου και ανατολικότερα οι Πράσσιοι στο Πράβι ( Ελευθερούπολη). Στα Β.Α. ήταν οι Οδομάντες, ενώ στα ψηλότερα μέρη του βουνού κατοικούσαν οι ψηλόσωμοι, αγέρωχοι και δυναμικοί Σάτρες, που δεν τους υπόταξε ούτε ο Ξέρτης αλλ’ ούτε και ο Μ. Αλέξανδρος αυτοί είχαν μεγάλο ποσοστό απ’ την εξόρυξη κι εκμετάλλευση του χρυσού και οι ίδιοι είχαν τη φροντίδα του ιερού και του μαντείου του Διόνυσου.
Όλοι αυτοί οι κάτοικοι της περιοχής Παγγαίου, Θρακικής προέλευσης Προέλληνες, επικρατούν στην περιοχή από το 1800 π.Χ.
Γύρω στα 1500π.Χ. εμφανίζονται οι Πελασγοί και στα 1400π.Χ. οι Φοίνικες, οπότε ο βασιλιάς Κάδμος ανακάλυψε το χρυσό του Παγγαίου και πρώτος αρχίζει την εκμετάλλευσή του.
Αργότερα επεμβαίνουν δυναμικά οι Θασίτες, ιδρύοντας αποικίες στην περιοχή και, εκμεταλλευόμενοι συστηματικότερα το χρυσό, γίνονται άριστοι χρυσοχόοι με τεράστια κέρδη.
Το 700π.Χ. ο Αρχίλοχος ο Πάριος όρμησε με το στρατό να πάρει το μεταλλείο του χρυσού, αλλά έπαθε πανωλεθρία απ’ τους μαχητικούς Σάιους και κόντεψε να σκοτωθεί κι ο ίδιος.
Βραχογραφίες
-
Γιώργος Βογιατζής
Γεννήθηκε στο Ροδολίβος το 1959 όπου κατοικεί μέχρι σήμερα. Εργάzεται στην ΔΟΥ Ν. Ζίχνης απο το 1983 σαν ελεγκτής ΟΚΑ. Από το 1978 και έως σήμερα ασχολείται έντονα με τον πολιτισμό πρωτοστατεύοντας στην δημιουργία Θεατρικών, χορευτικών και εικαστικών τμημάτων ενώ παράλληλα συνεργάτεται με τους πολιτιστικούς φορείς του Νομού για την δημιουργία ενος ευρύτερου δικτύου πολιτιστικών ανταλαγών. Στην ενασχόλησή του αυτή ερευνά και καταγράφει την προιστορία και την ιστορία της περιοχής Παγγαίου εκδίδοντας το 1990 το πρώτο βιβλίο "Ορφέας - Παγγαίο - Ροδολίβος" και το 1996 "Οι βραχογραφίες του Παγγαίου αποκαλύπτουν...".
Πρόλογος
Αφορμή για να γράψω αυτό το βιβλίο στάθηκε μια τυχαία επίσκεψή μου στις βραχογραφίες που βρίσκονται βορειοδυτικά του Ορους Παγγαίου, σε μια συγκεκριμένη τοποθεσία.
Ξαφνιάστηκα τόσο πολύ από το θέματα των βραχογραφιών αυτής της συγκεκριμένης τοποθεσίας, που κάθισα και συγκέντρωσα όλη την υπάρχουσα βιβλιογραφία για τις βραχογραφίες της ανατολικής Μακεδονίας. Αμέσως διαπίστωσα την διαφορά των Θεμάτων ανάμεσα σ' αυτές τις ιδιαίτερες βραχογραφίες του Β.Δ.Παγγαίου και όλων των άλλων. Επίσης ανακάλυψα μέσα στη βιβλιογραφία για τις βραχογραφίες, πως υπήρχε παντελής άγνοια για την ύπαρξη.
Ξεκίνησα λοιπόν να γράφω αυτό το βιβλίο αφού συνειδητοποίησα ότι τα θέματα αυτών των βραχογραφιών αποτελούν κάποιους από τους κρίκους της σπασμένης αλυσίδας που Θα μας ενώσει και θα μας φανερώσει την χαμένη προϊστορία μας. Αυτήν την προϊστορία που την ύπαρξη της ανακαλύπτουμε κάθε μέρα και τα γεγονότα της έχουν φθάσει μέχρι την εποχή μας με τη διάσωση της μυθολογίας μας, της πιο πλούσιας μυθολογίας του κόσμου, της Ελληνικής μυθολογίας.
Σύμφωνα λοιπόν με την υπάρχουσα βιβλιογραφία για τις βραχογραφίες που βρίσκονται στο χωριό Κρυονέρι Καβάλας, στους πρόποδες του όρους Λεκάνη, απέναντι από το Παγγαίο, στο Φαράγγι του Αγγίτη, κοντά στο σπήλαιο Αλιστράτης Σερρών και στο βορειοδυτικό Παγγαίο, η χρονολογική τους ηλικία προσδιορίzεται απότα μέσα της 1ης χιλιετίας π.Χ. μέχρι το 580.000 π.Χ. Συγκεκριμένα κατά τους Ρ. COLLART και CUCREY ( 1975) η ηλικία τους τοποθετείται στο μέσον της 1ης χιλιετίας. Ο γεωλόγος καθηγητής μέσης εκπαίδευσης Λ. Χατζηλαταρίδης σε ανακοινώσεις του τις συγκρίνει με τις αντίστοιχες βραχογραφίες της Ευρώπης στα σπήλαια Αλταμίρα της Ισπανίας, Λασκώ της Γαλλίας και βράχων της Σαχάρας, που εκείνες ξεπερνούν την ηλικία των 15000 χρόνων και πιστεύει οτι επειδή εκείνες έχουν χρώματα ενώ αυτές είναι σκαλίσματα επάνω σε βράχο ότι είναι αρχαιότερες.
Επίσης το 1981 σε συνέδριο πού έγινε στη Καβάλα οργανωμένο από την "Παύλιο Εταιρεία Ιστορικών Μελετών και την αιγίδα του υπουργείου πολιτισμού, σε ανακοινώσεις που έγιναν απο ειδικούς επιστήμονες για τις βραχογραφίες στο Κρυονέρι Καβάλας συμμετείχε και ο ανθρωπολόγος καθηγητής της Ινδίας Σ.Μ. Μισρά που κατά τη γνώμη του μετά από έρευνα που έκανε στην περιοχή της χρονολογεί στο 500.000 χρόνια π.Χ. Επίσης μελέτες και βιβλία σχετικά με τις βραχογραφίες έχουν δημοσιεύσει ο καθηγητής του πανεπιστημίου Αθηνών Κ. Ν. Συμεωνίδης για τις βραχογραφίες της Αλιστράτης και o καθηγητής του πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κ. Ν. ΜΟΥΤΣΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΒΡΑΧΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΟΥ ΠΑΓΓΑΙΟΥ.
Τα θέματα όλων αυτών των βραχογραφιών που αναφέρονται στη βιβλιογροφία τους οι επιστήμονες είναι ζώα, καβαλάρηδες, τόξα, ακόντια, ήλιοι και γενικότερα στοιχείατης φύσης, θέματα σχετικά με την προϊστορική εποχή.
Το Γενάρη του 1994 έφτασα στο σημείο των βραχογραφιών που είχε μελετήσει παλαιότερα (1969) ο καθηγητής του πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κ Ν. Μουτσόπουλος. Αντίκρισα με δέος πάνω στις λείες επιφάνειες των βράχων τις προϊστορικές φιγούρες να στέκουν αγέρωχα κάτω από το χειμωνιάτικο ήλιο. Αφού παρατήρησα για αρκετή ώρα αυτές τις βραχογραφίες ο οδηγός μου μου ανέφερε ότι στη κορυφή ενός υψώματος υπήρχαν αντίστοιχες βραχογραφίες αλλά λίγο παράξενες. Χωρίς δεύτερη κουβέντα ανηφορίσαμε το μονοπάτι αφού πρώτα περάσαμε μέσα από ένα ρέμα όπου στο πυθμένα του υπήρχε ακόμη μια μεγάλη επίπεδη και παραλληλόγραμμη πέτρα δουλεμένη από ανθρώπινο χέρι διαστάσεων 2X1,26m. Στο ίδιο σημείο μου ανέφερε ο οδηγός, ότι είχε βρεθεί μια κολώνα την οποία οι κάτοικοι την έχουν μεταφέρει και την έχουν στήσει στον αυλόγυρο της εκκλησίας γειτονικού χωριού. Αργότερα φωτογράφισα ο ίδιος αυτή την κολώνα που κατά τη γνώμη μου είναι αρχαϊκής εποχής ή ακόμη και παλαιότερης.
Ανηφορίzοντας το μονοπάτι σε δέκα λεπτά βρισκόμασταν στην κορυφή του υψώματος. Οι ασβεστολιθικές καρστογενείς επιφάνειες των βράχων καλύπτουν όλη τη κορυφή σαν γιγάντιοι προϊστορικοί πίνακες. Ο οδηγός κατευθύνθηκε στο πιο ψηλό σημείο της κορυφής ηανω σε μια πέτρινη επιφάνεια που σηκωνόταν γύρο στο 1,5m από το έδαφος, σαν ένας γιγάντιος προϊστορικός βωμός. Πράγματι πλησιάσαμε και αντικρίσαμε πάνω στο βράχο σχήματα παράξενα για την πρώτη ματιά. Εκείνο βέβαια που ξεχωρίσαμε από την πρώτη στιγμή ήταν ένα λιοντάρι στητό, αγέρωχα με την χαίτη του να κυκλώνει το κεφάλι του και το αρσενικό του γεννητικό όργανο σε στύση και πιο 'κει τρεις ιδιόμορφους αγκυλωτούς σταυρούς.
Ο πανάρχαιος ζωδιακός
Τα πρώτα γραπτά μνημεία των αστερισμών από την υπάρχουσα βιβλιογραφία εντοπίτονται στο χώρο της Μεσοποταμίας. Εκει έzησαν λαοί όπως οι βαβυλώνιοι, οι Ακκάδες, οι Ασσύριοι, οι Χετταίοι, οι Σουμέριοι, οι Πέρσες. Εκεί πάνω σε πλίνθους, πλάκες ψημένες γης, που χρησιμοποιούσαν σαν οριοδείκτες περιοχών, τα "Κούδουρου", έχουν φιλοτεχνηθεί ονόματα και παραστάσεις ουρανίων σωμάτων που ακόμα δεν έχουν ερμηνευθεί πλήρως. Εκεί στην σφηνοειδή γραφή των Βαβυλωνίων βρίσκουμε πολλούς από τους Ελληνικούς αστερισμούς φυσικά με άλλα ονόματα. Από τους ζωδιακούς αυτούς αστερισμούς πολλοί εμφανίζονται στα δυο μεγάλα βαβυλωνιακά έπη του "Ενούμα Ελίς" και του "Γιλγαμές" και ίσως έμειναν έτσι κατανεμημένοι από την εποχή του Χαμουραμπί γύρω στο 1570 π.Χ. Ετσι βλέπουμε πάνω στα "Κούδουρου" να απεικονίzονται οι αστερισμοί του Σκορπιού, του Λέοντα, του Ταύρου, της Μεγάλης Αρκτου, των Διδύμων και άλλους πολλούς.
Στις παρατηρήσεις μου επάνω στις βραχογραφίες του Παγγαίου διαπίστωσα σύντομα ότι το Λιοντάρι που έχω προαναφέρει ήταν ένα από τα σχέδια που υπήρχαν χαραγμένα πάνω στο βράχο σε ημικυκλική διάταξη και αποτελούσαν ένα πανάρχαιο zωδιακό. Αυτός ο ζωδιακός ξεκινάει από τους Διδύμους και φθάνει μέχρι τον τοξότη και ίσως τον Αιγόκερο. Οι Δίδυμοι απεικονίζονται πάνω στον βράχο από δυο μεγαλόπρεπους πολεμιστές με ακόντια κι ασπίδες και σε ορθή γωνία ο ένας με τον άλλο. Μάλιστα του καθέτου πολεμιστή το ακόντιο τελειώνει σε αγκυλωτό σταυρό, γνωστό σύμβολο των θρακών της περιοχής που συμβόλιzε τον Ηλιο (Απόλλωνα) κατά την αρχαιότητα. Για τους αρχαίους Ελληνες οι Δίδυμοι ήταν οι αδελφοί Κάστωρ και Πολυδεύκης.Ο Κάστωρ στην αρχαιότητα αναφερόταν και με το όνομα Απόλλων ή δωρικά Αππέλων κι o Πολυδεύκης ως Ηρακλής. Στους κλασικούς χρόνους συμβολιζόταν με δυο αστέρια πάνω από ένα πλοίο και για αιώνες Θεωρούνταν οι προστάτες των ναυτικών. Αυτό ξεκίνησε από τη συμμετοχή των διόσκουρων στην Αργοναυτική εκστρατεία. Κατά τη μυθολογία η Αργώ κινδυνεύει σε μια τρικυμία κι ο Ορφέας έπαιξε την λύρα. Ο Απόλλωνας.άκουσε τη λύρα του κι η τρικυμία σταμάτησε όταν δυο αστέρια εμφανίστηκαν πάνω από τα κεφάλια των διόσκουρων. Ετσι για αιώνες οι Διόσκουροι ήταν οι προστάτες των ναυτιλομένων. Οι Ελληνες όμως και οι Ρωμαίοι εηικαλούνταν τους Διόσκουρους και σε στιγμές πολέμου και πολλές φορές ορκίζονταν και σ' αυτούς, ίσως γιατί ο Κάστωρ (Απόλλων) φημιζόταν για την ιππευτική του ικανότητα και ο Πολυδεύκης για τη δύναμη των χεριών του. Τα αρχαιότερα όμως ίχνη της λατρείας των Διδύμων βρίσκονται στα μυστήρια της γειτονικής Σαμοθράκης που αναφέρονται ως μεγάλοι Θεοί, Εφέστιοι, Κουρήτες και ουράνιοι Δίδυμοι"....
...Ένα άλλο σχέδιο, που παρουσιάζει εξίσου ενδιαφέρον από τις βραχογραφίες του Παγγαίου, είναι ένα σχέδιο που μόνο για αρχέγονη κατασκευή δεν μοιάζει. Αντίθετα δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε ότι πρόκειται για ένα υπερσύγχρονο διαστημικό όχημα με αποθήκη καυσίμων, ραντάρ, πίνακα ελέγχου, καμπίνα πλοήγησης και πλοηγό. Ενα σχέδιο που έρχεται να στηρίξει τη θεωρία που αναπτύξαμε πριν ότι οι φυλές αυτές των Θρακών (Αρείων) του Παγγαίου είχαν μνήμες από ένα πολιτισμό ανώτερο και εξελιγμένο. Ενα πολιτισμό που ενδεχομένως κάποτε να καταστράφηκε ή να εξαφανίστηκεγια λόγους που δεν γνωρίζουμε αυτή τη στιγμή. Εκείνο όμως που δεν μπορούμε να αψηφήσουμε είναι, και παραμένει πολύ σημαντικό, οι ίδιες οι βραχογραφίες και τα Θέματα των σχεδίων τους. Παρόμοια σχέδια έχουν βρεθεί στον αρχαίο πολιτισμό των Μάγια στο Τσιάπας του Μεξικού, όπου ο Ρώσος επιστημονικόςσυγγραφέαςΚατάντσεφ πιστεύει ότι πρόκειται για την αναπαράσταση ενός διαστημικού οχήματος πλήρους με σύστημα αεροπλοήγησης,στροβιλοσυμπιεστή, πίνακα ελέγχου, δεξαμενές, θάλαμο καύσης,τουρμπίνα και εξάτμιση. Επίσης παρόμοιο αντικείμενο έχει βρεθεί στο Τοπρακκαλέ της ανατολικής Τουρκίας (χώρος που άλλοτε ζούσε η Αρεία φυλή στους πρόποδες του Αραράτ). Εχει μήκος 22cm, πλάτος 7,5 cm και ύψος 8 cm και ανήκει στη περίοδο της Ουρ (3000 π.Χ.). Είναι βέβαια φανερή η ομοιότητα αυτού του αντικειμένου μ' ένα σύγχρονο μονοθέσιο, διαστημικό όχημα παρόλο που λείπει το κεφάλι του πιλότου. Το αντικείμενο φυλάσσεται στο αρχαιολογικό μουσείο της Κωνσταντινούπολης....
Φωτογραφίες
-
