Το χιόνι στο Βούρινο έπεσε εδώ και καιρό και δεν είχε "σηκωθεί" σχεδόν καθόλου. Εμείς, τα πέντε ιδρυτικά μέλη της Ορειβατικής Ταξιαρχίας Αιανής, συλλόγου που η κατοχύρωση της ίδρυσής του αναμένεται εντός της βδομάδας, αποφασίσαμε να επιχειρήσουμε την ανάβαση του βουνού από την ανατολική του πλευρά, όπως συνήθως πράττουμε. Αφήσαμε το "αγροτικό" στο Μουσείο Μακεδονικού Αγώνα, κοντά στο χωριό Χρώμιο και πιάσαμε την ανηφόρα, μ΄ έναν κρύο αέρα από τα πλάγια, μ΄ έναν δυνατό ήλιο από πάνω και μ΄ ένα βαθύ χιόνι από κάτω.
Ανεβήκαμε τη βόρεια πλευρά του "Παλιμουνάστηρου" βουλιάζοντας μέσα στο μαλακό χιόνι. Όταν φτάσαμε στον αυχένα, που οι Χρωμιώτες ονομάζουν "Κουρουμπλιάς του σέλουμα" σταματήσαμε λίγο, για να μελετήσουμε τα βορινά λούκια του Ντρισίνικου, της κορυφής δηλαδή του Βούρινου (υψ. 1866). Το κεντρικό λούκι το είχαμε καταρριχηθεί δυο από μας οι Ανάργυρος και Θανάσης στις αρχές του ΄94, χωρίς κανένα εξοπλισμό και δεν μας ενδιέφερε να το ανεβούμε θεωρώντας το εύκολο! Κατηφορίσαμε από το σέλωμα, πατώντας πάνω σε, παγωμένο τις περισσότερες φορές, χιόνι. Ο Αργύρης έμεινε πίσω για να συντονίζει την επιχείρηση, ενώ εμείς συνεχίσαμε ώσπου πιάσαμε την πρώτη πλαγιά. Παρόλο το φτωχό εξοπλισμό μας (ορειβατικά πιολέ και παλιά κραμπόν) ανεβαίναμε γρήγορα. Κατηφορίσαμε λιγάκι και σε λίγο πιάσαμε ένα δεύτερο λούκι, μικτό με χιόνι και βράχο. Ο Ανάργυρος κι ο Κώστας συνέχισαν την αναρρίχηση, ενώ εγώ έμεινα για να βοηθήσω το Γιώργο, που έπαθε κράμπα. Αυτός όμως δυσανασχέτησε με το βοηθητικό σκοινί που τον έριξα και δεν το δέχτηκε. Αφού επόπτευσα λιγάκι την ανάβασή του και βλέποντας ότι οι άλλοι δυο είχαν ανεβεί στην κορυφή, αναρριχήθηκα σε μια βράχινη σχισμή κι έστριψα αριστερά σε άλλο λούκι.
Μόλις άφησα το βράχο, το χιόνι έφτασε ως τη μέση μου. Έστριψα δεξιά και συνέχισα την αναρρίχηση πάλι από το βράχο. Ευτυχώς πενήντα μέτρα πιο πάνω το χιόνι ήταν ρηχό και ξαναμπήκα στο λούκι.
Στην κορυφή συναντήσαμε το γιατρό Παπαθανασίου, μέλος του ΣΕΟ Κοζάνης, που μόλις είχε ανεβεί. Φάγαμε μέσα σε παγωμένες ριπές του αέρα. Οι Ανάργυρος και Κώστας δεν έμειναν πολύ κοντά μας, γιατί είχαν βραχεί, και ξεκίνησαν "του σκοτωμού" για πίσω, κατηφορίζοντας την ανατολική πλευρά της κορυφής. Ο Γιώργος κι εγώ κατεβήκαμε μαζί, παίρνοντας μαζί μας και τον Αργύρη. Φτάσαμε στο αυτοκίνητο το δειλινό.
Ήταν μια πολύωρη ανάβαση, γιατί πηγαίναμε σιγά κι επειδή είχαμε ξεκινήσει αργά. Αυτό το κακοτράχαλο βουνό δεν σε δίνει καθόλου μέρος να πατήσεις και το χιόνι έφτανε ως τη μέση στα "ανεμοσούργια"!
Σκοπεύουμε στο άμεσο μέλλον να ανοίξουμε και σηματοδοτήσουμε ένα μονοπάτι απ΄ αυτήν την άγνωστη σε πολλούς πλευρά του Βούρινου. όλη η ιστορία (αναχώρηση από την Αιανή κι επιστροφή) κράτησε 8 ώρες. Τα λούκια τα ανεβήκαμε σε 1,5 ώρα.