Από την εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ

15.3.99

Νεκροί βρέθηκαν τη νύχτα και οι τρεις ορειβάτες που κατακρημνίστηκαν σε χαράδρα βάθους 700 μέτρων στη θέση «Κόψη Μπαρμπαλιά» του Ολύμπου. Γύρω στα μεσάνυχτα, όπως ανακοινώθηκε από την Αστυνομία, ομάδα ορειβατών κατόρθωσε να κατέβει στη χαράδρα, να τους προσεγγίσει και να διαπιστώσει την τραγική κατάληξη του εγχειρήματος των τριών έμπειρων αναρριχητών. Τα αίτια του θανάτου δεν εξακριβώθηκαν. Αυτό αναμενόταν να γίνει σήμερα οπότε και θα ανασύρονταν, με το πρώτο φως της ημέρας, οι άτυχοι ορειβάτες από τη χαράδρα. Πρόκειται για τους Αντώνη Βλάχο, Γιάννη Πεολίδη και Θάνο Αδαμαντίδη, από τη Θεσσαλονίκη, που πήγαν χθες το πρωί για το αγαπημένο τους σπορ σε μια από τις πιο δύσκολες περιοχές του Ολύμπου, την Κόψη Μπαρμπαλιά, στο Ξερολάκκι, σε ύψος 2.400 μέτρων.

Νωρίτερα, άλλοι ορειβάτες που βρίσκονταν στο σημείο είδαν την πτώση και γύρω στη 1.30 μμ. ειδοποίησαν την Ελληνική Ομάδα Διάσωσης, την εθελοντική ομάδα ορειβατών της Θεσσαλονίκης που σπεύδει σε έκτακτες καταστάσεις. Δύο μέλη της, ο Ζαφείρης Τρόμπακας και ο Μιχάλης Σκουτέλης ζήτησαν τη συνδρομή της ιδιωτικής εταιρείας οδικής βοήθειας Ιντερσαλόνικα, η οποία διέθεσε το ελικόπτερο. "Γύρω στις 4.30 φτάσαμε στην Πέτρα Ολύμπου, όπου επιβιβάσαμε έναν άλλο ορειβάτη. Αυτός μας είπε ότι είδε τους δύο να πέφτουν όταν προσπάθησαν να τραβήξουν μια φωτογραφία. Εντοπίσαμε τις δύο φιγούρες. Απείχαν μεταξύ τους περίπου 250-300 μέτρα. Όση ώρα πετούσαμε από πάνω τους, δεν παρατηρήσαμε δυστυχώς να κινούνται. Τρίτο άτομο δεν είδαμε" δήλωσε ο κ. Σκουτέλης. Ο κ. Τρόμπακας πρόσθεσε ότι «στο σημείο δεν μπορούσαμε να προσγειωθούμε, ενώ λόγω του χιονιού και του δύσβατου του εδάφους, δεν μπορούσαν να προσεγγίσουν ούτε και οι πεζοί ορειβάτες που προσέτρεξαν για βοήθεια.

Σύμφωνα με πληροφορίες, η παρέα των αναρριχητών ήταν επταμελής και ξεκίνησε χθες τα ξημερώματα από τη Θεσσαλονίκη. Όλοι τους είναι μέλη του Συλλόγου Ορειβατών Θεσσαλονίκης και μάλιστα πολύ έμπειροι, καθώς έχουν στο ενεργητικό τους πολλές αποστολές. Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, η ομάδα χωρίστηκε σε δύο τμήματα. Τέσσερα άτομα έμειναν για αναρρίχηση σε πιο εύκολα σημεία, κάτω από το Οροπέδιο των Μουσών, ενώ οι τρεις αγνοούμενοι, που ήταν και οι πιο έμπειροι, προχώρησαν στην Κόψη. Η περιοχή είναι από τις πιο δύσβατες του Ολύμπου και η αναρριχητική διαδρομή σε αυτήν απαιτεί τέλεια εκπαίδευση και μεγάλη πείρα. Όπως είπε ο παλαιότερος οδηγός του Ολύμπου Κων. Ζολώτας, «η διαδρομή έχει βράχο και χιόνι και για τον λόγο αυτό την αποφεύγουν οι ορειβάτες».

Είναι πάντως χαρακτηριστικό ότι η Ειδική Μονάδα Αντιμετώπισης Καταστροφών (ΕΜΑΚ) της Πυροσβεστικής, που σύμφωνα με τον νόμο είναι η αποκλειστική υπεύθυνη για τις επιχειρήσεις διάσωσης, δεν είχε ενημερωθεί καθόλου για το συμβάν. Όπως εξάλλου είπε ο αξιωματικός υπηρεσίας της Πυροσβεστικής Θεσσαλονίκης, η υπηρεσία του έμαθε το συμβάν από τα ΜΜΕ και τα τηλεφωνήματα των δημοσιογράφων. Ούτε και οι αστυνομικές αρχές είχαν ειδοποιηθεί, ενώ ο πρώτος συναγερμός σήμανε από την Αστυνομική Διεύθυνση Λάρισας, μετά τις 8 μμ.

Η «Κόψη Μπαρμπαλιά» στο Ξερολάκκι είναι μία από τις πλέον δύσκολες αναρριχητικές διαδρομές του Ολύμπου, ένα βουνό στο οποίο την τελευταία δεκαετία έχουν βρει τον θάνατο περισσότεροι από δέκα άνθρωποι. Ιδιαίτερα αυτή την εποχή του χρόνου η περιοχή εγκυμονεί αυξημένους κινδύνους εξαιτίας του χιονιού που λιώνει και δημιουργεί, εκτός από χιονοστιβάδες, ακόμα και σαθρά τμήματα βράχων τα οποία υποχωρούν εύκολα. «Χωρίς να είμαστε βέβαιοι, μπορούμε να υποθέσουμε ότι οι άτυχοι ορειβάτες, που ήταν αρκετά έμπειροι και μέλη ορειβατικού συλλόγου, μπορεί να έκαναν ασφάλεια σε κομμάτι βράχου διαβρωμένο από την υγρασία του χιονιού και αυτό να υποχώρησε. Γιατί, απ' ό,τι είπαν τα μέλη της ομάδας διάσωσης, ήταν δεμένοι μεταξύ τους και γενικά είχαν πάρει όλα τα μέτρα ασφαλείας που προβλέπονται». Για τον κ. Κώστα Τζιβελέκα, από τον Αθηναϊκό Ορειβατικό Σύλλογο, «οι αστάθμητοι παράγοντες μπορεί να αποβούν μοιραίοι». H εκτίμηση για την πτώση των τριών άτυχων ορειβατών είναι ότι αυτή έγινε όταν επιχείρησαν να φωτογραφηθούν στην άκρη ενός βράχου. Τη στιγμή εκείνη έπεσε ο ένας παρασέρνοντας με τα σκοινιά που ήταν δεμένοι και τους άλλους δύο.

Το Ξερολάκκι είναι μία από τις πιο επικίνδυνες διαδρομές του Ολύμπου, τις οποίες χαρακτηρίζει μεγάλη αναρριχητική δυσκολία. Γι' αυτό «μόνο έμπειροι και εκπαιδευμένοι ορειβάτες δοκιμάζουν την εν λόγω διαδρομή, κι αυτοί με μεγάλη προσοχή». Η έντονη ηλιοφάνεια αυτή την εποχή αυξάνει γενικότερα τον κίνδυνο για τους ορειβάτες. Και όπως εξηγεί ο κ. Τζιβελέκας, ο Όλυμπος μπορεί να μην είναι το πιο δύσκολο βουνό της χώρας για αναρρίχηση ­ «τα Βαρδούσια παρουσιάζουν μεγαλύτερη δυσκολία» ­, όμως εξαιτίας της φήμης και του ιδιαίτερου «συμβολισμού» προσελκύει χιλιάδες ορειβάτες απ' όλο τον κόσμο.

16.3.99

Το δυστύχημα αποδίδεται στην «κακιά στιγμή». Ο 18χρονος Θάνος Αδαμαντίδης ήταν καλά εκπαιδευμένος και σε άριστη φυσική κατάσταση, όπως και ο 21χρονος φοιτητής Γιάννης Πεολίδης και ο 35χρονος τραπεζικός υπάλληλος, πατέρας ενός παιδιού, Αντώνης Βλάχος.

Ο τελευταίος άνθρωπος που είδε τους τρεις νεαρούς ζωντανούς, ο ορειβάτης Πάρις Σκουτέλης: «Ήμασταν δεκαμελής ομάδα, όλοι έμπειροι. Ξεκινήσαμε την Παρασκευή, ολοκληρώσαμε τις διαδρομές, διανυκτερεύσαμε στο καταφύγιο και επιστρέφαμε την Κυριακή το μεσημέρι. Δεθήκαμε σε τρεις σχοινοσυντροφιές για ασφάλεια, καθώς έπρεπε να περάσουμε από το πολύ δύσκολο σημείο της Κόψης Μπαρμπαλιά, μήκους 200 μέτρων. Είχε πολλά βράχια καλυμμένα με πάγους και χιόνι, η κλίση δεν ξεπερνούσε τις 40 μοίρες. Πέρασαν οι δύο πρώτες και περιμέναμε ­ η τρίτη καθυστερούσε. Γυρίσαμε πίσω, δεν βρήκαμε τίποτε. Κατάλαβα ότι είχαν πέσει στο λούκι και εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα ότι υπάρχει μία ελπίδα στο εκατομμύριο να είναι ζωντανοί. Ειδοποιήσαμε την Ομάδα Διάσωσης, ασφαλίσαμε μεταξύ μας, και αρχίσαμε να κατεβαίνουμε. Έπειτα από μεγάλη κατάβαση, τους βρήκαμε κάτω από διαδοχικά "σκαλοπάτια", σε έναν "καταρράκτη" (σ.σ. απότομο βράχο). Ήταν η κακιά ώρα... Μάλλον κάποιος γλίστρησε και οι άλλοι δύο δεν πρόλαβαν να τον κρατήσουν».

Οι ορειβάτες μάζεψαν τα πτώματα, τα έβαλαν σε υπνόσακους ώστε ν' αποτρέψουν το ενδεχόμενο να γίνουν βορά των λύκων και τα έδεσαν με σχοινιά, τα οποία στερέωσαν σε καρφιά και δέντρα για να μην παρασυρθούν από χιονοστιβάδες, και κατέβηκαν στο χωριό Πέτρα, ώστε με το πρώτο φως σήμερα να ξεκινήσουν για τη μεταφορά. Πως δήλωσε ένας από τους ορειβάτες, ο Γιώργος Kαλογερόπουλος, η διαδικασία της ανέλκυσης είναι τρομακτικά δύσκολη, αφού θα χρειαστεί τα μέλη της ομάδας διάσωσης να κατέβουν με σχοινιά σε χαράδρα, βάθους 800 μέτρων και μετά ν' αναρριχηθούν, μεταφέροντας τους υπνόσακους με τα πτώματα. Τα πτώματα αναμένεται να μεταφερθούν σήμερα, με το πρώτο φως, από 20 έμπειρους ορειβάτες - αναρριχητές, οι πέντε από τους οποίους διανυκτέρευσαν σε ύψος 1.800 μέτρων.

17.3.99

Η επιχείρηση γίνεται κάτω από κακές καιρικές συνθήκες.
Ένας ορειβάτης της ομάδας των 7 που εγκλωβίστηκαν, μεταφέρεται με διάστρεμμα.
Ο Δημήτρης Κάλλος, αρχηγός της ομάδας, έμπειρος ορειβάτης και μέλος της αποστολής στο Dhaulagiri τον περσινό Μάρτιο, περιγράφει την περιπέτειά τους

Επτά μέλη των συνεργείων διάσωσης εγκλωβίστηκαν στις χιονισμένες πλαγιές από την κακοκαιρία που πλήττει την περιοχή και σταμάτησε τις προσπάθειες για την ανάσυρση των σορών των τριών ορειβατών. Οι επτά ορειβάτες δεν κινδυνεύουν, όμως εστάλησαν συνάδελφοί τους με τη βοήθεια του στρατού για να βοηθήσουν στην επιστροφή τους.

Xωρίς αποτέλεσμα συνεχίζονταν μέχρι αργά το βράδυ οι προσπάθειες των ομάδων διάσωσης για την ανέλκυση των πτωμάτων των τριών ορειβατών. Το πρωί ένα ελικόπτερο του στρατού μετέφερε τα απαραίτητα εφόδια για τα μέλη της ομάδας διάσωσης και αμέσως περίπου 40 έμπειροι ορειβάτες άρχισαν τις προσπάθειες για τη μεταφορά των σορών. Το έργο τους όμως είναι εξαιρετικά δύσκολο, αφού η χαράδρα είναι απόκρημνη, ενώ στην περιοχή έπνεαν όλη την ημέρα ισχυροί άνεμοι, έντασης οκτώ μποφόρ, ενώ χιόνιζε κατά διαστήματα. Τα μέλη της ομάδας διάσωσης έχουν τοποθετήσει στη χαράδρα σχοινιά, κατασκευάζοντας ένα είδος «τελεφερίκ» προκειμένου να μπορέσουν να μεταφέρουν τους νεκρούς ορειβάτες.

Οι 3 ορειβάτες ήταν μέλη του Συλλόγου Ελλήνων Ορειβατών (ΣΕΟ) και σύμφωνα με κάποιες εκδοχές κατακρημνίστηκαν ο ένας μετά τον άλλο, καθώς ήταν δεμένοι μεταξύ τους με σχοινιά, όταν επιχείρησαν να βγάλουν μια φωτογραφία στην άκρη ενός βράχου ή όταν, λόγω αποκόλλησης ενός τμήματος του χιονιού, παρασύρθηκαν στο κενό. Πάντως, όπως έγινε γνωστό, ήταν σχετικά έμπειροι ορειβάτες αφού συμμετείχαν σε αποστολές τα τελευταία χρόνια. Ο Αδαμαντίδης μάλιστα, πριν από λίγο καιρό είδε στον Όλυμπο ένα φίλο του να χάνεται και η τραγική ειρωνεία είναι ότι είχε κι αυτός την ίδια τύχη.

21.3.99

Η επιχείρηση ανάσυρσης των πτωμάτων των 3 ορειβατών τελείωσε σήμερα στις 4 το απόγευμα. Παραλήφθηκαν στη θέση Ράχη (1700 μ.), από μιά ομάδα 10 στρατιωτών, 18 ορειβατών και 9 ανδρών της ΕΜΑΚ, οι οποίο έφθασαν εκεί με ελικόπτερο.

Το δυστύχημα με τους 3 ορειβάτες στον Όλυμπο και η "επιχείρηση διάσωσης" για την ανάσυρση των πτωμάτων, προκάλεσαν πολλά και πολυποίκιλα σχόλια από τους επισκέπτες μας.

Διάσωση - Ώρα μηδέν

(Θα δημοσιευτεί στις ΚΟΡΦΕΣ 5/99)
Άρης Θεοδωρόπουλος - Οδηγός Βουνού, προπονητής ορειβασίας- αναρρίχησης.

Το βουνό και οι ορθοπλαγιές είναι επικίνδυνες περιοχές, στην επικινδυνότητά τους άλλωστε χρωστούν ένα μέρος της γοητείας τους. Ατυχήματα συνέβαιναν πάντα, αλλά τα τελευταία χρόνια, η αύξηση του αριθμού των ορειβατών και γενικά των αναζητητών της περιπέτειας έχει αυξήσει κατακόρυφα τον αριθμό των ατυχημάτων. Μέσα σε τρεις μήνες έξι άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους πάνω στα βουνά. Ξεκινώντας από το ατύχημα στη χαράδρα της Γκούρας, ακολούθησε το αναρριχητικό ατύχημα της Ζηλνιάς και η πτώση με τα ορειβατικά σκι στη Δίρφη. Το τελευταίο μάλιστα ατύχημα στον Όλυμπο μετρά τρεις χαμένους ορειβάτες.

Κοινό στοιχείο όλων των περιπτώσεων η καθυστερημένη επέμβαση των εθελοντικών και ανοργάνωτων ομάδων διάσωσης. Όπως κυνικά αλλά εύστοχα είπε κάποιος φίλος "ευτυχώς πέθαναν ακαριαία". Αν κάποιος ήταν σοβαρά τραυματισμένος θα περίμενε μάταια τη διάσωση και δυστυχώς θα υπέκυπτε λόγω του τραυματισμού του ή της υποθερμίας. Ακόμα και ένα μικρό ατύχημα μπορεί να έχει τραγική εξέλιξη αφού η διάσωση θα έρθει -αν έρθει- 1-2 μέρες μετά. Και αν ως τότε έχετε επιζήσει κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί πως το ανοργάνωτο "τσούρμο", θα σας μεταφέρει σώο στον πολιτισμό.

Φυσικά η ορεινή διάσωση είναι υποχρέωση της πολιτείας, αλλά δυστυχώς, η αρμόδια υπηρεσία, η ΕΜΑΚ, δεν διαθέτει κατάλληλα εκπαιδευμένο προσωπικό για ορεινή διάσωση.

Από την άλλη πλευρά η Ομοσπονδία Ορειβασίας, αναλώνεται σε ελάσσονος σημασίας δραστηριότητες -όπως τα καταφύγια και μονοπάτια του Κιθαιρώνα- και δεν επιδεικνύει την παραμικρή ευαισθησία για σύσταση ομάδας διάσωσης.

Όμως άνθρωποι πεθαίνουν -και θα εξακολουθήσουν να πεθαίνουν- αβοήθητοι.

Κατά τη γνώμη μου δυο μόνο δρόμοι υπάρχουν:

• Πίεση προς την πολιτεία εκ μέρους όλης της ορειβατικής κοινότητας και κυρίως της Ομοσπονδίας ώστε να προσληφθούν στην ΕΜΑΚ καταρτισμένοι 10 νέοι ορειβάτες -το λιγότερο βοηθοί εκπαιδευτές- οι οποίοι με την περαιτέρω κατάλληλη εκπαίδευση στην Ελλάδα και το εξωτερικό θα αποτελούν την ομάδα ορεινής διάσωσης και θα τρέχουν αμέσως με κατάλληλα, σύγχρονα ελικόπτερα στους τόπους των ατυχημάτων.
• Ώσπου να επιτευχθεί η πρόσληψη από την ΕΜΑΚ πρέπει η Ομοσπονδία να συστήσει ομάδα εκπαιδευτών - οδηγών βουνού που θα επιληφθεί της ορεινής διάσωσης με σχετική οικονομική αποζημίωση. Στα μέλη της ομάδας θα πρέπει να προβλεφτεί η παροχή ειδικού εξοπλισμού που θα βρίσκεται συσκευασμένο στα σπίτια τους.

Παράλληλα θα πρέπει να διοργανωθούν εξειδικευμένες σχολές για τα μέλη της Ομάδας στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Πρέπει να υπάρχει ένα τηλέφωνο της ΟΡΕΙΝΗΣ ΔΙΑΣΩΣΗΣ, που θα λειτουργεί σε 24ωρη βάση και θα είναι γνωστό στις Αστυνομικές αρχές και τις Νομαρχίες που συνήθως ειδοποιούνται πρώτοι σε περίπτωση ατυχήματος. Επίσης πρέπει να έχει οργανωθεί η συνεργασία με το Υπουργείο Αμύνης (και ίσως με το θάλαμο επιχειρήσεων) για την επείγουσα διάθεση ελικοπτέρου.

Τα ίδια βέβαια περίπου λέγαμε και το '96 μετά το ατύχημα στον Ερύμανθο. Δυστυχώς δεν έγινε ακόμα τίποτα και πολύ φοβάμαι πως τίποτα δεν θα γίνει στο άμεσο μέλλον. Επειδή στο παρόν συμβούλιο της ΕΟΟΑ συμμετέχουν και ορισμένα στελέχη που εκτιμώ ιδιαίτερα και για την ιστορία τους στον ορειβατικό χώρο, τους καλώ να διαχωρίσουν δημόσια τη θέση τους. Πρέπει να καταλάβουμε πως όλα -αγώνες, αποστολές, καταφύγια, βιβλιοθήκες και κυριλέ γραφεία- δεν έχουν καμιά σημασία μπρος στην ανθρώπινη ζωή. Επιτέλους, πεθαίνουν άνθρωποι και εμείς τους αφήνουμε αβοήθητους.

Περί δράματος και φάρσας
(ή αλλιώς, οι πεθαμένοι έχουν μεγάλη υπομονή)
Βαγγέλης Γαλάνης (εκπαιδευτής Ορειβασίας)

Ο νεκρός μας περίμενε υπομονετικά. Ήταν το σημείο αναφοράς μας. Από εδώ και πέρα άρχιζε η προσπάθεια. Οι δυο σύντροφοί του περίμεναν 200 μέτρα πιο κάτω. Αφού φωτογραφήθηκε με επιμέλεια από κάθε δυνατή γωνία, αφέθηκε στην ησυχία του προς αναμονή του ελικοπτέρου. Για όσους δεν κατάλαβαν είναι Κυριακή 21 Μάρτη, ώρα 11.30 το πρωί και βρισκόμαστε πάνω σε μια κορφούλα απ΄ αυτές που αποτελούν τη δαντέλα της κόψης Μπαρμπαλά. Σε λίγες ώρες θα κλείσει, για τον πολύ κόσμο, μια ιστορία που ξεκίνησε ακριβώς μια βδομάδα πριν.

Ας τα πάρουμε όμως με τη σειρά. Κυριακή 14 Μάρτη. Μια ομάδα από 9 Σαλονικιούς ορειβάτες επιστρέφει απ' το οροπέδιο όπου διανυκτέρευσε. Το πρόγραμμά τους προέβλεπε ανάβαση στο οροπέδιο των Μουσών και επιστροφή από την ίδια διαδρομή, δηλαδή την κόψη Μπαρμπαλιά. Πιο πίσω από την ομάδα βρίσκεται ο Σάκης Σπανούδης με το γιο του Αλέξανδρο, οι οποίοι βρέθηκαν τυχαία με τους άλλους και κινούνται ανεξάρτητα.

Γύρω στις 11.30 το πρωί κι ενώ οι πρώτοι έξι έχουν περάσει την τραβέρσα που οδηγεί από το οροπέδιο στην κόψη, αντιλαμβάνονται ότι οι τρεις τελευταίοι καθυστερούν αδικαιολόγητα. Πρόκειται για τους Αντώνη Βλάχο, Γιάννη Πεολίδη και Θάνο Αδαμαντίδη. Η εμφάνιση κάποιων φιγούρων τους καθησυχάζει πρόσκαιρα, αλλά όταν πλησιάζουν στην κόψη αντιλαμβάνονται ότι πρόκειται για δυο κι όχι για τρία άτομα. Είναι φανερό ότι αυτοί που κατεβαίνουν είναι ο Σπανούδης με το γιο του. Όταν οι τελευταίοι της ομάδας έρχονται σε επαφή μαζί τους αποκαλύπτεται σε όλους το μέγεθος του προβλήματος. Η τελευταία σχοινοσυντροφιά εξαφανίστηκε. Αν και κανένας δεν τους είδε όλοι καταλαβαίνουν ότι οι τρεις, πιθανώς κατά τη διάρκεια της τραβέρσας, έπεσαν στο τεράστιο λούκι -ρέμα που βρίσκεται δεξιά- όπως κατεβαίνεις - της κόψης Μπαρμπαλά. Ο Σάκης Σπανούδης μαζί με τον Πάρη Σκουτέλη, βρίσκοντας δρόμο ανάμεσα από τα βράχια της κόψης, τραβερσάρουν στην πλαγιά ψάχνοντας το ρέμα για τους τρεις ορειβάτες. Θα τους βρουν σχεδόν χίλια μέτρα κάτω από το σημείο πτώσης. Το τεράστιο μήκος της πτώσης και τα κάθετα ενδιάμεσα κομμάτια δεν επιτρέπουν την πολυτέλεια καμιάς ελπίδας και όντως όταν πλησιάζουν κοντά βεβαιώνονται ότι το παιχνίδι έχει τελειώσει. Τακτοποιούν όσο μπορούν πιο καλά τα τρία κορμιά και τα ασφαλίζουν με καρφιά από το βράχο για να τα εξασφαλίσουν από τις χιονοστιβάδες. Έπειτα ξανανεβαίνουν στην κόψη και φεύγουν, όπως και οι υπόλοιποι για το χωριό Πέτρα.

Από εδώ και πέρα αρχίζει ένα άλλο δράμα. Πρόκειται για ένα ιδιότυπο είδος δράματος, γιατί πολλές φορές καταντάει αχάριστη κωμωδία.

Η Δευτέρα 15 Μάρτη ξοδεύτηκε -ούτε κι εγώ ξέρω πώς- και φτάσαμε στο πρωί της Τρίτης για να δούμε να φτάνουν μ' ελικόπτερο, τα άτομα που συγκεντρώθηκαν για τη διάσωση, στην είσοδο της κόψης Μπαρμπαλά. Δουλεύοντας σκυλίσια, κατάφεραν να κατεβάσουν πιο κάτω τα τρία κορμιά και μετά με διαδοχικά πολύσπαστα ανέβασαν το ένα εντελώς επάνω στην κόψη και τ' άλλα δύο 200 μέτρα χαμηλότερα. Ως διαδρομή εξόδου, από το τεράστιο λούκι - ρέμα, επιλέχθηκε ένα από τα πολλά λούκια που κατεβαίνουν από την κόψη στο ρέμα. Οι άνθρωποι που εργάστηκαν για αυτή την υπόθεση, επέλεξαν το ανέβασμα των τριών νεκρών ορειβατών, πάνω στην κόψη, γιατί η λύση αυτή ήταν σαφώς ορθότερη από το να επιχειρήσουν να κατέβουν το ρέμα, αφ' ενός μεν για τα μεγάλα κάθετα κομμάτια που βρίσκονται στο τέλος του, αφ' ετέρου δε γιατί το ρέμα οδηγεί σε χαράδρα που από μόνη της είναι ένα ισχυρό εμπόδιο.

Τα μεσάνυχτα της Τρίτης προς Τετάρτη όλες οι προσπάθειες σταματούν εξαιτίας της κακοκαιρίας που σαρώνει το βουνό φορτώνοντάς το με όγκους φρέσκου χιονιού.

Κυριακή 21 Μάρτη. Το πρώτο άνοιγμα του καιρού, μετά από ημέρες. Δίνεται η δυνατότητα μεταφοράς με ελικόπτερο, στην είσοδο της κόψης, 15 ορειβατών, μαζί με άντρες της ΕΜΑΚ και του στρατού. Στις 12 το μεσημέρι ο πρώτος από τους έξι ορειβάτες, που κατέβηκαν στο λούκι, ξεκίνησε το ραπέλ. Στις 4.00 το απόγευμα και τα δύο φορεία βρίσκονται στην κόψη. Χρησιμοποιήθηκε ξανά η οδυνηρή μέθοδος του πολύσπαστου. Ευτυχώς για όλους, ζωντανούς και νεκρούς, το φρέσκο χιόνι που είχε γεμίσει το λούκι δεν εκδήλωσε καμιά διάθεση μετακίνησης.

Χρειάστηκαν λοιπόν τέσσερις ώρες καθαρής δουλειάς για να τελειώσει η επιχείρηση. Εάν την Τρίτη το βράδυ υπήρχε το περιθώριο των τεσσάρων ωρών όλα θα τελείωναν εκεί. Δυστυχώς όμως η Δευτέρα σπαταλήθηκε άσκοπα κι έτσι ήρθαμε πέντε ημέρες πίσω. Θα μου πείτε βέβαια ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση είχαμε ν' αντιμετωπίσουμε τη μεταφορά τριών άψυχων κορμιών κι έτσι υπήρξε χαλαρότητα και καθυστέρηση. Εάν είχαμε ν' αντιμετωπίσουμε την περίπτωση μεταφοράς κάποιου τραυματία τότε όλα θα γίνονταν γρήγορα. Δεν νομίζω ότι υπήρχε περίπτωση να οργανωθεί κάτι γρηγορότερα. Αυτοί που ειδοποίησαν κι αυτοί που, με τη σειρά τους, έτρεξαν για να βοηθήσουν κινήθηκαν αυθόρμητα και σύμφωνα με την κρίση που διαμόρφωσαν εκείνη τη στιγμή, υπό συνθήκες πίεσης. Ήταν πρακτικά αδύνατο να συντονισθούν από μόνοι τους. Η απουσία ενός κεντρικού οργάνου ήταν εμφανής.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, όπως και σε οποιοδήποτε άλλο ορειβατικό ατύχημα το ζητούμενο είναι ο χρόνος. Αυτόν κυνηγάμε κι αυτόν τρέχουμε να προλάβουμε. Αυτός θα κρίνει ποιος θα ζήσει και ποιος θα πεθάνει. Στην κόψη του Μπαρμπαλά το παιχνίδι με το χρόνο χάθηκε. Αυτοί που προσπαθούσαν έδωσαν τα πάντα, αλλά μην έχοντας παλιότερη εμπειρία, σε τόσο σοβαρά περιστατικά, έκαναν λάθη μ' αποτέλεσμα το χάσιμο χρόνου. Η έλλειψη επικοινωνίας με το μηχανισμό που ελέγχει τις πτήσεις των ελικοπτέρων (αν δεν κάνω λάθος χρειάστηκε να βάλουμε "μέσον" για να σηκωθούν) η απουσία απαραίτητων υλικών και η δικιά μας απειρία κράτησαν τα τρία πορτοκαλιά φορεία μέχρι την Κυριακή στην κόψη Μπαρμπαλά.

Βέβαια κανένα από τα μέλη του Δ.Σ. της Ομοσπονδίας δεν ένιωσε την ανάγκη να έρθει στο χωριό Πέτρα για να δει από κοντά τι γίνεται. Κι αν η απουσία τους έλαμψε ως φάρος, το ίδιο έντονη ήταν η εν ριπή οφθαλμού επίσκεψη του κυρίου Τσαβδαρίδη, ο οποίος μέσα από το φόρτο των Ομοσπονδιακών του υποχρεώσεων πέρασε να πει ένα γεια ο άνθρωπος, βιαστικά βέβαια, γιατί είχε λέει να πάει σε κάτι αγώνες.

Στο κάτω-κάτω οι πεθαμένοι έχουν πια όσο χρόνο θέλουν, δε βιάζονται, εμείς έχουμε δουλειές. Το γαμώτο είναι ότι οι πεθαμένοι δεν μπορούν να φτύσουν. Μπορούμε όμως όλοι εμείς κι αυτό φτάνει. Βέβαια το καλύτερο φτύσιμο θα πρέπει να το φάει από τα μέλη του σωματείου του, γιατί και οι τρεις που χάθηκαν ήταν μέλη του ΣΕΟ Θεσσαλονίκης όπως κι αυτός.

Ποιος ήταν όμως ο ρόλος που έπαιξε η Ομοσπονδία στην προσπάθεια ανάσυρσης των τριών ορειβατών από το ρέμα Μπαρμπαλά; Πολύ σοβαρός και ουσιαστικός. Ειδοποίησε μερικούς από το τηλέφωνο και όρισε έναν - δυο υπεύθυνους. Πιθανώς ύστερα ένιψε και τα χέρια της. Για να αποδώσουμε και τα του Καίσαρος φημολογείται ότι μια από τις πρώτες αναγνωριστικές πτήσεις ελικοπτέρου έγινε με παρέμβαση του προέδρου. Ο ρόλος του άρχισε και τελείωσε εκεί. Βέβαια δεν μπορεί κανείς να μην λάβει υπ' όψιν του ότι ο κύριος Γεωργούλης (ο οποίος μεταξύ μας είναι άσχετος με την ορειβατική διάσωση) δεν είναι μόνος του στο Δ.Σ. της Ομοσπονδίας.

Υπάρχουν εκεί κι άλλοι πολύ πιο σχετικοί και ικανότατοι στο διαχωρισμό του ψωμιού από καλαμποκίσιο αλεύρι και της περικαυλίδας. Άραγε ποια λογική να κρατάει αυτούς τους ανθρώπους σε αδράνεια; Η ιστορία τους είναι γνωστή σε όλους μας. Δε πρόκειται για χτεσινούς επισκέπτες, αλλά για άτομα που βρίσκονται για δεκαετίες στην ορειβατική κοινότητα. Δεν τα ξέρουν όλα αυτά; Δεν τα συναντούν καθημερινά; Δεν γνωρίζουν ότι η υπόθεση της Διάσωσης στην Ελλάδα είναι στάσιμη από τη δεκαετία του 60; Κάποιες προσπάθειες που ίσως κατά καιρούς έγιναν -φυσικά όχι από την παρούσα διοίκηση- δεν απέδωσαν, χωρίς εγώ να γνωρίζω το γιατί. Τα μέλη του Δ.Σ. της Ομοσπονδίας και οι πρόεδροι των μεγάλων σωματείων, σύγχρονοι και πρώην, φέρουν στους ώμους τους ακέραια την ευθύνη της τωρινής κατάστασης.

Προσωπικά αρνούμαι να συμβιβαστώ με τη σύγχρονη πραγματικότητα, έτσι όπως αυτή διαμορφώθηκε ερήμην της μεγάλης ορειβατικής οικογένειας. Δεν δέχομαι ότι το 1999 χρειάστηκε ν' ανασυρθούν τρία φορεία από βάθος 600 μέτρων με πολύσπαστα. Βέβαια δεν μπορώ να ξεχάσω αυτό που μας είπαν στη δεύτερη προσπάθεια τα παιδιά που ήταν και στην πρώτη.

Ήταν λέει πολύ καλύτερα στη δεύτερη προσπάθεια, γιατί στην πρώτη τα δυο διακοσάρια στατικά σχοινιά δεν υπήρχαν. Όντως ήταν καινούργια και το ένα το κουβάλησα ο ίδιος αφού το βγάλαμε από το καρούλι. Τα σχοινιά που χρησιμοποιήθηκαν την πρώτη φορά ήταν ιδιωτών και κάποιων σωματείων. Για ποια διάσωση μιλάμε; Δεν υπάρχει τίποτε.

Αγαπητέ μου φίλε, αναγνώστη. Εάν εντελώς συμπτωματικά έχεις ένα ατύχημα από μικρό έως σοβαρό σε κάποια περίοδο διακοπών (βλέπε παραλίες και νησιά για όλους) ή σε κάποιο μέρος με δύσκολη πρόσβαση να είσαι έτοιμος από πριν για τα δύσκολα. Οι πιθανότητες είναι εναντίον σου. Όλα δείχνουν ότι εκεί θ' αφήσεις την τελευταία σου πνοή. Το ότι θα βρίζεις δε λέει τίποτε, θα ναι μακριά για να τ' ακούσουν. Στην καλύτερη των περιπτώσεων κάποιο ελικόπτερο θα περιφέρεται από πάνω ίσα-ίσα για να σου τη σπάει.

Γι' αυτό πάρε την κατάσταση στα χέρια σου. Πίεσε με τη στάση σου το Δ.Σ. της Ομοσπονδίας (έχει και κάποιους με μπέσα) έτσι ώστε να υποχρεωθούν να οργανώσουν συνέλευση των ενεργών στελεχών της Ομοσπονδίας για κατάθεση προτάσεων. Επιμένω πως η οποιαδήποτε λύση θα δοθεί μέσα από την Ομοσπονδία. Το πρόβλημά μας δεν είναι με το θεσμό αλλά με τα άτομα. Η Ομοσπονδία είναι η στέγη μας. Ανήκει στους Έλληνες ορειβάτες κι όχι στους 15 του Δ.Σ. Αυτή θα μας προστατεύσει από τους διάφορους αλμπάνηδες οι οποίοι θα πηδήξουν στο σβέρκο μας στο όνομα της όποιας διάσωσης. Αυτό πρέπει να το ξεκαθαρίσουμε εξ' αρχής. Επίσης απαλλαγμένοι από ψευτοεγωϊσμούς (βλέπε αυτά τα παθαίνουν οι άλλοι, εγώ είμαι έμπειρος) ας σκεφτούμε ότι το επόμενο θύμα αυτής της αχάριστης φάρσας που λέγεται "διάσωση στα ελληνικά βουνά" θα είναι πάλι κάποιος από εμάς.

Υ.Γ. Την ώρα που περνούσα στο οχτάρι το σχοινί για ν' αρχίσω το ραπέλ -είχα συναντηθεί με το πρώτο πορτοκαλί φορείο- δεν μπορούσαν να υποψιαστώ τα συναισθήματα που θα μου προξενούσε, το διάστημα των τεσσάρων ωρών που πέρασα μέσα στο λούκι, κάτω από την κόψη Μπαρμπαλά. Τα τρία φορεία στοίχειωσαν τις μέρες και τις νύχτες μου. Πέρασαν πολύ πιο πάνω από το μυστικό φόβο μου για το ισχυρό ενδεχόμενο μιας χιονοστιβάδας. Περιφέρονται στο μυαλό μου σαν μια ανάγκη. Με βοήθησαν να κατανοήσω ότι αν καταφέρουμε κάποτε στο μέλλον να σώσουμε τη ζωή ενός και μόνον ανθρώπου χαλάλι οι προσπάθειες κι ο κόπος.

Καλό ταξίδι.

Περί διασώσεων και διαδόσεων
Κώστας Εμμ. Μανώλας (πρ. μέλος δ.σ. ΕΟΣ Κατερίνης, αρχηγός αναβάσεων, μέλος ομάδας «διάσωσης»).

Μετά το σύντομο ανέκδοτο «ελληνικές μυστικές (?) υπηρεσίες» τις τελευταίες μέρες γελάσαμε (πικρά η αλήθεια) με το απίστευτο ανέκδοτο «ομάδες διάσωσης» . Τα γεγονότα στην «κόψη Μπαρμπαλά» πολλούς γέμισαν με απορίες αλλά μερικούς που γνωρίζουν πράγματα και καταστάσεις, με οργή. Πώς να μη νιώθεις οργή όταν βλέπεις ένα ολόκληρο ευρωπαϊκό (?) κράτος κινητοποιώντας όλο τον μηχανισμό του να μη μπορεί να ανασύρει τους άτυχους συνορειβάτες από μια χαράδρα στο απίστευτο υψόμετρο των 1800 μέτρων. είχε λέει κακοκαιρία και χιόνια, αν είναι δυνατόν τι περίμεναν? Λιακάδα και βοτσαλάκια. Μα είναι σκέτη κοροϊδία να επικαλούνται την κακοκαιρία άνθρωποι που επαίρονται για τις ορειβατικές τους ικανότητες, που αυτοαποκαλούνται εκπαιδευτές (άλλο ανέκδοτο) και που έχουν τη βοήθεια του στρατού με ελικόπτερα ερπυστριφόρα κ.λ.π. Η αλήθεια δυστυχώς είναι ότι τους ενδιαφέρει μόνο η προβολή και ότι ακολουθεί απο αυτό. Για όσους γνωρίζουν τον ορειβατικό χώρο ξέρουν ότι οι πραγματικά έμπειροι και σοβαροί ορειβάτες σπάνια έχουν συμμετάσχει σε αυτές τις διασώσεις «φιέστες» που στήνουν κάθε φορά και θυμίζουν το πύργο της Βαβέλ όπου δεκάδες άσχετοι (στρατός, ναυτικό, πυροσβεστική, δασαρχείο, δήμοι, κοινότητες, νομαρχίες, μητρόπολη, ορειβατικοί σύλλογοι, σφραγίδες, εθελοντές ράμπο, και άλλοι γραφικοί) προσπαθούν να δείξουν υποτίθεται αυτοθυσία και ζήλο αλλά το μόνο που καταφέρνουν είναι να προκαλούν γέλιο, χαβαλέ και σπατάλη δημοσίου χρήματος.

Τα αθλήματα που χρησιμοποιούν ως στίβο τους ορεινούς όγκους είχαν ελάχιστη δράση στην Ελλάδα μέχρι που έγιναν αυτό που λέμε «in» και τα τελευταία χρόνια πολύς κόσμος ασχολείται με αυτά είτε από πραγματική αγάπη για το βουνό είτε για τις ανάγκες του φωτογραφικού του αρχείου. Για όποιο λόγο και να το κάνει θα πρέπει να ξέρει οτι τα πράγματα εκεί πάνω (μιλάμε βέβαια για χειμώνα) δεν είναι καθόλου όπως τα δείχνουν τα περιοδικά και η τ.v. Τα ατυχήματα μπορούν να συμβούν σ' οποινδήποτε και μόνος τρόπος να τα αντιμετωπίσης είναι να είσαι τοιμος για κάθε ενδεχόμενο ακόμη και για το μοιραίο. Μπορεί οι extreme φωτογραφίες να βοηθούν στο image βλάπτουν πολλές φορές όμως σοβαρά την υγεία.

Για όλους εμάς που ασχολούμαστε πολλά χρόνια με τη χειμερινή ορειβασία βλέπουμε τα πράγματα με ανάμικτα αισθήματα. Απο τη μια, χρόνια προσπαθούσαμε να διαδώσουμε το πνεύμα της ορειβασίας και να φέρουμε νέους στο βουνό. Απο την άλλη βλέπουμε με λύπη πως αυτό γίνεται με λάθος τρόπο και αυτή η μαζικήκαι άναρχη συμμετοχή κρύβει πολλούς κινδύνους για όλους .

Μετά απο πολλή σκέψη και αφού εξέτασα κάθε παράμετρο κατέληξα ότι για όλη αυτή τη φαρσοκωμωδία με τις ορεινές διασώσεις ελάχιστη ευθύνη φέρει η πολιτεία. Πολλοί θα αντιδράσουν σ' αυτό αλλά μη βιαστούν, ας το εξετάσουν προσεκτικότερα. Η ορειβασία μέχρι τώρα αλλά ίσως και για πάντα δεν αφορά μεγάλο τμήμα του πληθυσμού ούτε έχει τη μαζικότητα άλλων αθλημάτων. Οι ορειβάτες θα πρέπει όπως φροντίζουν μόνοι τους για τον εξοπλισμό, τη φυσική κατάσταση, την διαδρομή, κ.λ.π. έτσι θα έπρεπε να εξασφαλίσουμε και να προβλέψουμε και το ενδεχόμενο της διάσωσης. Κανείς δεν μπορεί να βοηθήσει παρά μόνο οι ίδιοι. Και εδώ είναι το κρίσιμο σημείο .εφ' όσον υπάρχουν ορειβατικοί σύλλογοι άρτια οργανωμένοι με εκατοντάδες μέλη (η γνωστή φάμπρικα εγγράφων ) και επιδοτούμενοι με πολλά εκατομμύρια, γιατί δεν φροντίζουν για τους ορειβάτες τους? Ξοδεύουν τεράστια ποσά για χορούς και πανηγύρια αλλά ποτέ για κάτι ωφέλιμο. Θα μπορούσαν να παρέχουν τεχνική κατάρτιση στα μέλη τους και να οργανώσουν άψογες ομάδες διάσωσης που θα δρούν σε τοπικό επίπεδο με επιτυχία επειδή θα γνωρίζουν άριστα την περιοχή. Αντί τούτου παραπλανώντας διάφορους φορείς δημιουργούν ομάδες διάσωσης μαϊμούδες δηλαδή με εικονικά μέλη παντελώς ακατάλληλα μόνο για να μπορούν να καρπώνονται επιδοτήσεις και άλλα. Και βέβαια μετά απο κάθε ορειβατικό ατύχημα αφού έχουν περάσει τα δύσκολα ισχυρίζονται οτι δεν τους κάλεσε κανείς. Μα καλά δεν ντρέπονται καθόλου. Ολη η Ελλάδα απο τη πρώτη στιγμή γνώριζε κάθε λεπτομέρεια για το ατύχημα στο Μπαρμπαλά και ο πρόεδρος του ΕΟΣ Κατερίνης δήλωσε οτι δεν τους κάλεσε κανείς γιαυτό και ούτε που φάνηκαν στο βουνό, αλλά προτίμησαν να εκδράμουν στα ψηλά βουνά της λιμνοθάλασσας του Μεσολογγίου (ναι σωστα διαβάσατε ορειβασία στο Μεσόλογγι). Βέβαια στριμώχτηκε για μια θέση μπροστά απο τη κάμερα.

Και για να μη νομίσει κάποιος οτι όλα αυτά είναι απλώς εικασίες θα αναφερθώ στην εμπειρία μου απο τη συμμετοχή μου στο δ.σ. του ΕΟΣ Κατερίνης όπου το προεδρείο απεγνωσμένα προσπαθούσε να συντάξη μια λίστα με ονόματα για να τη δηλώσει ως ομάδα διάσωσης και έτσι να πάρει χρήματα, που προς τιμή αλλά και μεγάλη αφέλεια των υπευθύνων δόθηκαν. Τώρα τι έγιναν σας αφήνω να το βρείτε εσείς, μόνο αναλογίζομαι ποια κακή τύχη περιμένει κάποιον τραυματισμένο ορειβάτη που θα πέσει στα χέρια μιας τέτοιας ομάδας. Καλά θα κάνει να τους αποφύγει οπως μπορεί. Αλλά θα μου πείτε στην Ελλάδα ζούμε, εδώ είσαι ό,τι δηλώσεις. Ακόμη και κάτι γραφικοί καλοκαιρινοί περιπατητές του δάσους δηλώνουν ορειβάτες και κάνουν τη δουλειά τους μια χαρά. Σκεφτείτε οι άτυχοι ορειβάτες να ηταν τραυματισμένοι, θα τους είχανε καταδικάσει σε ένα φρικτό θάνατο όπως έγινε πριν λίγες μέρες στη Ζήλνια. Μπορεί οι περισσότεροι απο εσάς να μη γνωρίζετε πρόσωπα και πράγματα απο το ορειβατικό γίγνεσθαι της περιοχής αλλά θα ήθελα να σας διαβεβαιώσω χωρίς να το αναλύσω αυτή τη στιγμή οτι τη λιγότερη ευθύνη γιαυτό που συμβαίνει αυτή τη στιγμή με τις ορειβατικές διάσωσης την έχει η πολιτεία που και τα μέσα προσφέρει αλλά και χρηματοδοτεί αρκετά τους ορειβατικούς συλλόγους . Ακόμη θυμάμαι και γελώ όταν κατά την επιχείρηση ανεύρεσης του Γιάκοβλεφ αντίκρισα τους περισσότερους απο τη ομάδα του ΕΟΣ Κατερίνης με σκαρπίνια, σακάκια κομμένα κορδόνια και γενικά ό,τι είναι τελείως ακατάλληλο για χειμερινό βουνό. Αφού έβαλαν ένα ερπυστριοφόρο να ανοίγει το δασικό δρόμο ακολουθούσαμε όλοι από πίσω και μετά από μικρή πορεία αποφάσισαν να γυρίσουν στο καταφύγιο -ταβέρνα μιας και τα τσίπουρα περιμένανε. Βέβαια όλα αυτά δεν πήγαν άχρηστα, αμέσως μετά κατάφεραν και τσίμπησαν 2 εκατομμύρια απο το δήμαρχο Κατερίνης, το αστειο είναι ότι ο δήμαρχος πιστεύει οτι έκανε κάτι ωφέλιμο και τα λεφτά του κοσμάκη πήγαν σε καλά χέρια. Αφορμή για να γράψω όλα αυτά είναι η ανάγκη να τονίσω οτι τα πράγματα δεν είναι πάντα όπως φαίνονται και πολλές φορές δυσανασχετούμε άδικα μη γνωρίζοντας την κάθε περίπτωση οδηγούμαστε σε εύκολα και λάθος συμπεράσματα. Εστι και τώρα όλοι μας αγανακτούμε με την αδυναμία του κράτους να εκτελέση σωστά μια ορειβατική διάσωση αλλά πιστέψτε με τη μεγαλύτερη ευθύνη φέρει η ορειβατική κοινότητα.

Στη συνέχεια:

Αγαπητή Μαρία
Διάβασα μόλις τώρα την απάντησή σου και θέλω να σε ευχαριστήσω που ασχολήθηκες με το θέμα. Εχεις απόλυτο δίκιο για τα θέματα που έθιξες και θα ήθελα να πω δυό λόγια.

1) πράγματι στο Μπαρμπαλά υπήρχαν αρκετοί απο τους καλύτερους ορειβάτες που έχουμε στην Ελλάδα - δεν θέλω να αναφέρω ονόματα γιατι το θέμα θα μετατραπεί σε προσωπικό επίπεδο και δε θα το ήθελα. Οσα σου έγραψα αδίκησαν αυτούς τους ανθρώπους χωρίς βέβαια να είναι στις προθέσεις μου. Γνωρίζω κάθε λεπτομέρεια αυτού του χρονικού και αν χρειασθεί θα αναφερθώ σε όσους ως πραγματικοί ορειβάτες πολύ υψηλού επιπέδου και με άρτιο προσωπικό εξοπλισμό άφησαν τις δουλειές τους και βοήθησαν στην ανάσυρση των πτωμάτων των άτυχων συνορειβατών. Το ατόπημα αυτό συνέβη γιατί μέσα στην αγανάκτησή μου ήθελα να κάνω γνωστό το πόσο άσχημα είναι τα πράγματα στην Ελλάδα στον τομέα ορεινή διάσωση . Η «αυθόρμητη» παρουσία άσχετων, η παντελής απουσία θεσμοθετημένης αρχής συντονισμού, δυσκολεύουν ή και ακυρώνουν τους λίγους αλλά ικανότατους φίλους ορειβάτες που πάντα όπου χρειασθεί βοηθούν. Ολες τις μέρες της επιχείρησης Μπαρμπαλά έγινα μάρτυρας διαμαρτυριών από πολλούς απλούς ανθρώπους που απορούσαν γιατί τόση φασαρία και έξοδα για κάποιους «τρελούς» που θέλοντας να κάνουνε το κέφι τους έβαλαν σε μπελά τόσο κόσμο. ομολογώ πως αυτό με προβλημάτισε πολύ και είναι ο κυριότερος λόγος που με οδήγησε στο συμπέρασμα οτι μάλλον την μεγαλύτερη ευθύνη φέρει αυτό που λέμε Ομοσπονδία Ορειβατικών Συλλόγων, για λόγους που χρειάζονται πολλή συζήτηση

2) όσον αφορά για το θέμα της προσέλκυσης νέων ανθρώπων στο βουνό όλοι γνωρίζουμε οτι μέχρι στιγμής αυτό είναι έργο και αποστολή των λεγόμενων ορειβατικών συλλόγων της χώρας μας (κάποιες προσπάθειες ιδιωτικών εταιρειών δεν μπορούν να κριθούν αυτή τη στιγμή μιάς και οι περισσότερες είναι σε νηπιακή ηλικία αλλά και δε μου πέφτει κανένας λόγος να κρίνω την επαγγελματική δραστηριότητα κανενός) για τους οποίους πολλοί έχουν προσφέρει ανιδιοτελώς ένα κομμάτι της ζωής τους . Σε αυτούς λοιπόν τους συλλόγους σιγά-σιγά άρχισε να δημιουργείται ένα τεράστιο χάσμα άποψης για το τι είναι ορειβασία. Επειδή οι γενικότητες είναι επικίνδυνες και άδικες θα αναφερθώ στην εμπειρία μου απο τον δικό μου σύλλογο αν και πιστεύω οτι το ίδιο συμβαίνει στους περισσότερους.
Στον ΕΟΣ Κατερίνης με μεγάλη συντομία υπάρχει η εξής κατάσταση: άνθρωποι που για διάφορους λόγους (ανία, κοινωνικότητα, αλιεία πελατών,ψυχολογικά προβλήματα, προβολή,κ.α.) αδυνατούν να καταλάβουν γιατί κάποιοι εννοούν να αναρριχώνται σε βράχους σε πάγους, σε φαράγγια, γιατί ορειβατούν χειμώνα και σε μεγάλα ύψη και γενικά γιατί ο σύλλογος να ανακατεύεται με όλα αυτά . Φυσικά οι άνθρωποι δεν έχουν τη παραμικρή ιδέα για το τη είναι ορειβασία. Αυτοί λοιπόν αφού εξασφαλίζουν σχεδόν δια βίου τη διοίκηση του συλλόγου (είναι πολύ εύκολο μιάς και εγγράφουν ως μέλη όλους τους συγγενείς και φίλους, με αποτέλεσμα απο τα εκατοντάδες εγγεγραμμένα μέλη 4-5 μόνο να είναι ενεργά) προσπαθούν με κάθε τρόπο να απαλλαγούν και να εμποδίσουν την πραγματική ορειβατική δράση κυρίως από νέους. Εκδράμουν λοιπόν τις Κυριακές όπου προσπαθώντας να σκοτώσουν την ώρα τους περπατούν στο δάσος και αφού βρούν κάποιο ξέφωτο στήνουν ένα μικρό γλέντι με γραφικά άσματα. αυτό εννοούν ορειβασία. Καταλαβαίνετε βέβαια γιατί ποτέ κανένα νέο μέλος δεν ξαναμετείχε σε τέτοιου είδους ορειβασία. Οι προσπάθειες μερικών από εμάς να αλλάξουν τα πράγματα (οργανώνοντας σχολές αναρριχήσεις προσφέροντας πολύτιμο χρόνο αλλά και οικονομική βοήθεια) συνάντησαν μια πρωτοφανή, ανεξήγητη,αλλά και ύποπτη, εχθρότητα. ίσως να έφταιγε η επιμονή μας για οικονομική διαφάνεια για ύπαρξη αποδείξεων, για τήρηση πρακτικών, κ.α. τα οποία βέβαια δεν τα ζητήσαμε από βίτσιο ή κακοπιστία αλλά μετά από απίστευτες χοντράδες στην οικονομική διαχείριση όπως πιθανή αλλαγή κινητήρα σε μια νύκτα χωρίς αποδείξεις (πολλών εκατοντάδων χιλιάδων δραχμών), εικονική χρηματοδότηση απο βουλευτή για να παραχωρήσουμε στη συνέχεια τα χρήματα σε ιδιώτη. Καταχρηστική παραχώρηση του καταφυγίου (ταβέρνα) στον αδελφό του εφόρου καταφυγίου (και μόνο από αυτό υπήρξε διαφυγή εσόδων πολλών εκατομμυρίων). Βέβαια όλα αυτά δεν θα μας ενοχλούσαν και τόσο αν δεν γινόταν σε βάρος των αθλητικών δραστηριοτήτων του συλλόγου. όλα αυτά είναι ένα δείγμα μόνο και φαντάζομαι οτι δεν σας ενδιαφέρουν στις λεπτομέρειές τους απλά καταδεικνύουν γιατί δεν υπάρχει συμμετοχή νέων (όση οι καιροί το απαιτούν). Φυσικά αν κάποιος έχει την παραμικρή αντίρρηση για τα παραπάνω (περί οικονομικής αδιαφάνειας) το καλύτερο που έχει να κάνει είναι να προστρέξει στα αρμόδια όργανα της πολιτείας για να δει πόσα απίδια πιάνει ο σάκος.

Παρόλα αυτά πιστεύω οτι υπάρχουν πολλοί που αγαπούν το βουνό και αν μέχρι τώρα ήταν δύσκολο να έρθουν σε επαφή και να μοιρασθούν τις σκέψεις τους,να ενώσουν τις δυνάμεις τους και να οργανώσουν τους συλλόγους έτσι ώστε να παρέχουν τις προυποθέσεις ανάπτυξης της ορειβασίας στη χώρα μας. Τώρα με τη δική σας βοήθεια απο το διαδίκτυο είναι ευκολότερο. Και αν ποτέ γίνει θα έχετε συμβάλλει αποφασιστικά.

Κ. Μανώλας