Ξεκινήσαμε από Ουρανούπολη την Πέμπτη 15.6.00 στις 9.45΄ με το καράβι, αφού ένα μήνα νωρίτερα είχαμε καταθέσει τα στοιχεία μας στο αγιορείτικο γραφείο της Θεσσαλονίκης. Ήμασταν τρεις της Ορειβατικής Ταξιαρχίας Αιανής κι άλλοι τέσσερις από την ομάδα Βελβεντού «Φίλοι του Αγίου Όρους». Όταν φτάσαμε στο λιμανάκι της Δάφνης, αλλάξαμε καράβι και συνεχίσαμε ως την ερημική ακτή «Κλέφτικο» όπου αποβιβαστήκαμε στις 2 μμ. Ο ήλιος μας χτυπούσε εκδικητικά με τους 38 βαθμούς του, καθώς ανεβαίναμε προς την «Κερασιά», μια ανηφορική διαδρομή, στην αρχή στρωμένη με τσιμεντένια σκαλοπάτια, μετά παλιά καλντερίμια κι ύστερα χωμάτινο μονοπάτι.

Κατά τις 5 μμ. ξεκουραστήκαμε, ήπιαμε νερό και ψιλοτσιμπήσαμε στο «Σταυρό», όπου περνάει το μονοπάτι που συνδέει τη Μεγίστη Λαύρα με τη Σκήτη Αγίας Άννας. Ο φλογερός ήλιος μας ταλαιπώρησε ώσπου να φτάσουμε στην εκκλησία –καταφύγιο της Παναγίας στα 1500 μ. Βαρύτερο πρόβλημα ήταν τα «νταβάνια», οι αλογόμυγες ή οίστροι, που μας επιτίθονταν ομαδικώς κι ασταμάτητα, μυρίζοντας προφανώς ορειβατικό ιδρώτα από πολύ μακριά. Κόψαμε κλαδιά και τα χρησιμοποιήσαμε ως ουρές ζώων για να γλυτώσουμε!

Πρωί στις 5.30΄ ξεκινήσαμε για την κορυφή, όπου φτάσαμε σε μια ώρα. Η ατμόσφαιρα ήταν θολή και δε βλέπαμε μακριά. Ψιλοφάγαμε και πιάσαμε τον κατήφορο ως τη Σκήτη της Αγίας Άννας, όπου ξεκούραση για δυο ώρες. Εδώ η ομάδα χωρίστηκε στα δύο. Εμείς της «Ταξιαρχίας» κατηφορίσαμε και καταυλιστήκαμε το απόγευμα σε μια ερημική παραλία της μονής Παύλου, όπου ρίξαμε πετονιές για ψάρια. Η βροχή, που άρχισε σε λίγο, μας ανάγκασε να καταφύγουμε στον ταρσανά, όπου κοιμηθήκαμε σε μια τσιμεντένια βεράντα.

Την άλλη μέρα, 17.6.00, το μεσημέρι πήραμε το καράβι για Δάφνη, σκαντζάραμε βαποράκι εκεί και φτάσαμε στις 2 μμ. περίπου στην Ουρανούπολη. Σε 5 ώρες γυρίσαμε πίσω στο χωριό μας Αιανή Κοζάνης.

Ήταν μια ανάβαση και κατάβαση μεγάλη, γερή και γρήγορη, τέτοια που ταιριάζει στην «Ταξιαρχία» μας. Εντύπωση μεγάλη, εκτός από τους πολλούς ξένους εργάτες, μας έκαναν τα πληθωρικά σκουπίδια, όχι μόνο των ορειβατών –περιηγητών αλλά και των μοναστηριών. Πότε θα λύσουν αυτό το τεράστιο πρόβλημα;